سلام.اين چند وقت اصلا وقت وحوصله ي نوشتن نداشتم ،چه برسه به ابنكه بيام آپ كنم الانم كه اومدم يه عالمه كار ريخته سرم ....خب بگذريم اصلا نفهميدم تابستون امسال چجوري تموم شدشايد خيلي بهم خوش گذشتهنمي دونم شايدم نهبه هر حال هم خاطرات خوب داشتم وهم بد...راستي فاطي رفته بود مشهد برگشت وامروز اومد پيشم توي كلاس(نقاشي)و با هم از اونجا يك ساعت زودتر زديم بيرون...بيچاره سرما خورده بود...باهم رفتيم آموزشگاه كامپيوتر در مورد وضعيت كلاسهاش سوال كرديم...به خاطر كلاسهاي يك موسسه تابستونمون بي خود تلف شدآخه استاداي اين كلاسا از تهران مي آن وكنكوري هم درس مي دنما (من وفاطي) اوايل تابستون كه براي درسهاي اختصاصي كلاس معارفه گذاشته بودن د،دراين كلاسا شركت كرديم وواقعا هم كه چقدرخوب بودن اين كلاسا ودبيرانش...تصميم گرفتم كه تو كلاس فيزيكش شركت كنم...چون از شيوه ي  آموزش معلمش خيلي خوشم اومد...اما از اونجايي كه آوازه ي اين كلاسا به شهرستاناي اطراف هم رسيده بود معلم هاي اينجا رفتند اعتراض وشكايت كردن ،هم از موسسه وهم از دبيراچرا؟فقط به خاطر اينكه تعداد شاگرداي خودشون در آينده اي نه چندان دور كم مي شد...مغزم سوت كشيدمن وفاطي كه ديگه نمي دونستيم چيكار كنيم تا اومديم چشم باز كنيم بريم يه كلاس ديگه تابستون تموم شد...اما فكر كنم به احتمال زياد اين كلاسا ازمهر ماه شروع بشن...(دلم مي خواد بات حرف بزنم "عسلم"ولي گوشي نداري يه هفته ست كه صداي قشنگتو نشنيدم)...ديروز(دوشنبه)كه ساعت سه كلاس داشتم صبر كردم تا سه ده كم اما تورو نديدم من دير رسيدم....اون موقع ها (دو سال پيش)تو بعد مدرسه مي اومدي تا من ببينمت ...اما حالا من ...

يه نامه هم نوشتم اما پستش نمي كنم ...دوستت دارم عسل بيشتر از هميشه اگه من بد بودم ببخش وحلال كن...

:كسي كه خزان توان ريختن برگهاي وفايش را ندارد:مـــــــريم دوستدار شما

سلام.

همونطور كه گفته بودم مي خوام ديگه از اين به بعد توي وبلاگم بنويسم...يعني نوشته هامو بزارم..

چون فكر كردم اينطوري بهتر باشه.آخه معمولا وقتي خودم به يه وبلاگي سر مي زنم دوست دارم در مورد

نويسندش هرچند ناچيز حداقل بدونم اسمش چيه...

اول از خودم ميگم:مريم اسممه ودر حال حاضر شونزده سال و نه ماهمه (توي آبان مي شم هفده ساله)

فرزند ارشد خانواده هم هستم... بااينكه رشته تجربي رو براي ادامه تحصيل انتخاب كردم  ولي علاقه ي

زيادي به كاراي هنري و هر چيزي كه توي اين زمينه ها باشه دارم...خيلي زود دلم مي شكنه اما بروز نمي

دم(حتي اگه كسي رو دلم پا بزاره توي دلم يه جاي بخشش براش باز مي كنم)...عاشق تفريح ومسافرت ونقاشي

كشيدن توي هر جايي بجز كلاس نقاشي ام و بيشتر ازهمه (حرف زدن با اونيكه منو گذاشت توي اين

دنيا)...سواركاري رو هم دوست دارم...دوست دارم به اطرافيانم كمك كنم واز اين كار هم خودم راضي ام وهم

شايد اون طرف ...زياد هم نمي شينم پاي فيلم هاي الكي تلويزيون(يا موضوعشون عروسيه يا خواستگاري يا

طلاق)اما "راه بي پايان"و"مدارصفردرجه"و"جواهري درقصر"رومي بينم.گاهي اوقات هم"چارخونه"

بگذريم...دوم اينكه تازه يعني:20تيرصاحب يه داداش كوچولي تپلي شدم (با اينكه دوست داشتم دختر باشه

وحداقل من يه همزبون براي درد دل كردن داشته باشم)اما اينم خودش يه نعمته...اسمشو گذاشتيم:مهـــــــــــدي

يه داداش ديگه هم دارم كه سه سال از خودم كوچيكتره (مجتبي)

يه مامان باباي خوبي هم دارم كه هميشه از خدا مي خوام سايشونو بالاي سرم نگه داره...

بريم سراغ دوست ها:دوست كه خيلي دارم اما رفيق فابريكم فاطمه هست كه با هم خيلي خوبيم ويه وبلاگ هم

داريم كه با هم ساختيم و مطلب گذاشتيم داخلش(/http://sabadearezoo.blogfa.com)ديگه توي تابستون

نرفتيم كافي نت چون خودش يه ماجرايي داره اما من نامردي نكردم وخودم بهش تاحدودي رسيدم...

بعدا سعي مي كنم بيشتراز خصوصيات اخلاقي ام بنويسم...پس تا بعد

راستي شما هم كمكم كنيد...نظرتون مثل يه شاخه گل خوشبو كه به دستم مي رسه خوشحالم ميكنه پس دلت

 مي آد خوشحالم نكني؟

    :كسي كه خزان توان ريختن برگ ها ي وفايش را ندارد"مـــــــــــــــريم"

شاید از این به بعد دلتنگی هامو نوشتم توی وبلاگم...

راستش غروب صبح روخیلی دوسش دارم...

صبحی که هرگز طلوع نخواهد کرد...

نظرتونو درمورد عقیده ام بگید...(شعر یا دلتنگی ها و خاطرات خوب و بد)